EINSTEIN VE LEMAITRE
Bilimin bağnazlığı üzerine bir örnekleme yapmazsam söylediklerim havada kalacak gibi. Üstelik bunu bildik bir isim üzerinden yapmalıyım.
Albert Einstein, Fizik konusunda deha olarak kabul edilir. Bugün neredeyse deha ve bilim konularında simge haline gelmiştir. Nobel ödüllü bilim insanıdır. Peki size sorsam Nobel ödülünü hangi çalışmasıyla kazandı?
Hayır, Genel Görelilik Kuramı ile değil!
Einstein’ın Nobel alan çalışması Fotoelektrik Etki üzerinedir.
Benim anlatacağım ise başka bir durum. Bugün bize bilim adına örnek kişi olarak verilen Einstein’ın bu davranışı pek çok bilim insanında da belirmeye başladı. Buna göre Einstein matematik ve fizik dehasıydı. Evreni tamamıyla çözmüş, hatta formüle etmişti. Çalışması kesindi. İspatlamıştı. Evren sabitti.
Oysa bir rahip aynı zamanda astronom olan Georges Lemaître, Hubble’ın gözlemlerini inceleyerek kızıla kaymayı fark etmiş ve evrenin genişlediğini ileri sürmüştü. Üstelik 1927’de küçük bir dergide ve Fransızca bu buluşunu yayımlamıştı.
Bir bilimsel konferansta Einstein’a ulaşmaya çalıştı. Ne münasebet, bir rahip koca Einstein’a bilim anlatacak, fikirlerinin doğru olamayabileceğini söyleyecekti öyle mi? Einstein önce kabul etmedi. Lemaître onu bir parkta bankta otururken yakaladı, kısa bir sürede fikirlerini, sebeplerini açıkladı.
Haklıydı!
Einstein en azından yanlışında ısrar etmeyerek çalışmalarını gözden geçirdi. Bu seferde yine aynı matematik ve fizik formüllerini kullanarak evrenin genişlediğini ispatlamıştı!
O zaman her şeyi bilemeyebileceğimizi, bildiğimizi sandığımız kısmın belki de okyanusta bir damla olduğunu kabul ederek yeni fikir ve olasılıklara açık olmak gerekmez mi?
Bilim yapıyor olsak da, din üzerine çalışıyor ve imanımız tam olsa da…
Alterius non sit qui suus esse potest